Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

Velden gemarkeerd met * zijn vereist.
Verhaaltjes schrijven of aankopen: wat heeft prioriteit?

Verhaaltjes schrijven of aankopen: wat heeft prioriteit?

Gepost 2017/01/18

Het is belangrijk dat een aankoper weet waarom hij bepaalde keuzes maakt in de uittekening van zijn aanbestedingsaanpak. En mocht ik de persoon zijn waaraan hij moet rapporteren dan moet hij, indien daarom gevraagd, daar de nodige deugdelijke uitleg voor kunnen geven. En die uitleg moet stroken met de gemaakte strategische beleidskeuzes.  Iets anders wordt het wanneer ik van hem zou eisen dat hij, telkens hij een dergelijke keuze maakt, dat ook nog op juridische wijze moet documenteren.

De Belgische wetgever is (ook al zou er in de Commissie overheidsopdrachten een consensus geweest zijn omdat niet te doen voor de opdrachten die de Europese drempel niet bereiken) zo dom geweest om te eisen dat voor elke opdracht  boven (nu) 135.00 euro (ook dus deze die de Europese drempel niet bereiken!) de aankoper verplicht wordt te motiveren waarom hij de opdracht niet splitst in percelen! Uit de formulering van het artikel in de wet zie je dat één of andere idioot het woord “werken” aan de opsomming heeft toegevoegd? Wat gebeurt er met onze wetten en hoe komen die tot stand?

Ruwweg slaat de Europese verplichting tot motivering voor niet splitsen in percelen voor België op een 200 a 300 opdrachten wat de werken betreft (dat is ongeveer het aantal opdrachten  voor werken boven de EUR drempel in  2016 in België). Nu blijkt de Belgische wetgever de Europese verplichting tot motivering uitgebreid te hebben tot meer dan 10.000 opdrachten voor werken! Daar mag je nog ettelijke duizenden opdrachten bijtellen voor leveringen en diensten, omdat voor een groot deel van de aanbestedende overheden de actuele Europese drempel voor leveringen en diensten niet de federale drempel van 135.000 Euro is maar 209.000. Nochtans meenden we dat er in het regeerakkoord was afgesproken van niet aan “Gold Plating” te doen?   

Aankopers verhaaltjes doen schrijven, die dan kunnen betwist worden bij allerhande rechters, heeft niets met gezond KMO beleid te maken, en zeker niet met administratieve vereenvoudiging, en nog minder met de implementatie van goed aankoopbeleid. Meer en meer denkt de wetgever dat hij weet hoe je moet aankopen! En wie is dan die "wetgever" in dit land ....?

Het gaat met de overheidsopdrachten niet de goede kant op!

Wie gaat de job van overheidsaankoper, die zo steeds meer en meer wordt gedevalueerd door nutteloze administratieve en juridische ballast,  nog (willen) doen?

Delen